Ճանաչենք Արագածոտնի մարզի մեծերին-Ղուկաս Սիրունյանի հոգու և գրչի անմահ հետագիծը
Ղուկաս Տիգրանի Սիրունյանը ծնվել է 1949 թվականի դեկտեմբերի 18-ին Աշտարակի շրջանի Ուջան գյուղում։
Նա ճանաչված հայ բանաստեղծ և մանկագիր է, ում ստեղծագործական կյանքն ու գործունեությունը սերտորեն կապված են եղել հայ գրականության և մշակույթի զարգացման հետ։
1979 թվականից նա եղել է ԽՄԿԿ անդամ, իսկ 1980 թվականին դարձել է Հայաստանի գրողների միության անդամ։
Գրողի կրթական և մասնագիտական ուղին տպավորիչ է և բազմաշերտ։ 1971 թվականին նա հաջողությամբ ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը։
Բարձրագույն կրթություն ստանալուց հետո նվիրվել է մանկավարժությանը՝ հայոց լեզու և գրականություն դասավանդելով Սևանի Գեղամավան գյուղի դպրոցում։
Այնուհետև նա իր ուժերը փորձել է ժուռնալիստիկայի և խմբագրական գործի ասպարեզում։ 1972-1978 թվականներին աշխատել է «Աշտարակ» թերթի խմբագրությունում, իսկ 1978-1989 թվականներին ստանձնել է հանրահայտ «Գարուն» ամսագրի պոեզիայի բաժնի վարիչի պաշտոնը։
Նրա մասնագիտական գործունեությունը շարունակվել է տարբեր մշակութային և լրատվական կառույցներում։ 1989-1992 թվականներին նա աշխատել է Հայաստանի մշակույթի ֆոնդում։ 1992-1993 թվականներին եղել է ռադիոհեռուստապետկոմի մանկապատանեկան հաղորդումների գլխավոր խմբագիրը, որին հաջորդել է աշխատանքը «Ազատամարտ» թերթում 1993-1994 թվականներին։
Հետագա տարիներին նա իր ներդրումն է ունեցել մարզային և մանկական մամուլի զարգացման գործում. 1996-1997 թվականներին աշխատել է Արագածոտնի մարզային «Կանթեղ» թերթում, իսկ 1997-1998 թվականներին եղել է «Պարտեզ» մանկական ամսագրի գլխավոր խմբագիրը։ 1998-2010 թվականներին երկարամյա աշխատանք է ծավալել ՀՀ պաշտպանության նախարարության լրատվության և քարոզչության վարչությունում որպես գլխավոր խմբագիր։
Ղուկաս Սիրունյանը հեղինակ է ավելի քան 23 գրքերի, որոնք գրվել են ինչպես մեծահասակների, այնպես էլ մանուկների համար։ Նրա գրչին են պատկանում նաև մի շարք կինոսցենարներ, իսկ նրա ստեղծագործությունները թարգմանվել են մի քանի լեզուներով։ Հեղինակի հայտնի երկերից են «Իմ թվերը» (բանաստեղծություններ, Երևան, 2013), «Կակտուսի սերը» (մանկական պատմվածքներ, Երևան, 2013), «Ուշացած կապիկներ» վեպը (Երևան, 2007), ինչպես նաև «Վերջին խոսքի պես» (2007) և «Ականջօղեր հայրենիքիս» (2003) բանաստեղծությունների ժողովածուները։
Իր գրական վաստակի և արժեքավոր ստեղծագործությունների համար Սիրունյանն արժանացել է բազմաթիվ հեղինակավոր պարգևների ու մրցանակների։
2007 թվականին նրան շնորհվել է «Հայը 21-րդ դարասկզբին» գրական մրցանակը «Ուշացած կապիկներ» վեպի համար։
Մանկապատանեկան գրականության ոլորտում նրա հաջողությունները նույնպես բարձր են գնահատվել. 2011 թվականին արժանացել է ՀԳՄ Վախթանգ Անանյանի անվան մանկապատանեկան գրականության մրցանակի՝ «Տառափնջիկ» մանկական ժողովածուի համար, իսկ ավելի վաղ՝ 1988 թվականին, ստացել է ՀԳՄ Ստեփան Զորյանի անվան մանկապատանեկան գրականության մրցանակ՝ «Աստղածաղիկ» մանկական բանաստեղծությունների ժողովածուի համար։
Իր կյանքի վերջին տարում՝ 2017 թվականին, նա արժանացել է ՀՀ Նախագահի մրցանակի՝ «Բաց արեք, ես եմ» բանաստեղծությունների ժողովածուի համար։
Ղուկաս Սիրունյանը կյանքից հեռացել է 2017 թվականի հուլիսի 1-ին։